In het Franse Vesoul , halverwege tussen Langres en Belfort, wordt dit weekend de voorlaatste WK-wedstrijd van het seizoen 2025 verreden.  Hermans-vd Bogaart gaan er van start als leiders in de WK-tussenstand.  Wilkinson-Millard en de thuisrijdende Prunier-broers zijn, op respectabele afstand, de naaste achtervolgers.

In eigen land wordt er gecrosst in Zegelsem, ietsje ten oosten van Oudenaarde.  De wedstrijd komt weliswaar niet in aanmerking voor het MCLB-kampioenschap, maar voor de sidecars is het wel de laatste test, alvorens volgende week in Lichtervelde de kampioenschapsfinale wordt verreden.     GPS : Donkweg, 9660 Brakel-Zegelsem.

Komend weekend staat in het Franse Vesoul , aan de rand van de Franse Vogezen, de voorlaatste race om het wereldkampioenschap zijspancross 2025 op de rol. Zowel in 2014 als in 2018 kleurde Vesoul al de finale van het WK. In 2014 legden Adriaenssen-van den Bogaart er de basis voor hun tweede wereldtitel, die ze de week erna in Rudersberg definitief veilig stelden.  In 2018 pakten Vanluchene en van den Bogaart  de wereldtitel in Vesoul. Noch Ben Adriaenssen, noch Marvin Vanluchene zijn er bij komende zondag in Frankrijk. Wie er wèl nog bij is, is Ben van den Bogaart en voor hèm kan het voor de derde keer prijs zijn, straks in het gezellige Franse stadje.

Van den Bogaart leidt momenteel de WK-tussenstand, aan boord bij Koen Hermans en heeft 17 punten voorsprong op de Engelsman Brett Wilkinson en vijfentwintig op de thuisrijdende Prunier-broers.  Een mes dat aan twee kanten kan snijden.  Als àlles meezit kunnen Hermans en van den Bogaart zondagavond doodleuk al tot wereldkampioen worden gekroond in Frankrijk.  Als het tégen zit, staat er twee weken later nog een spannende WK-finale te wachten in Duitsland.

Het werd een bewogen dag gisteren in Zele waar achttien equipes kwamen opdagen voor de voorlaatste race om het MCLB kampioenschap 2025. Soetaert-Bekaert (cat.  A) en Merreel-van Mol (cat. B) konden als leiders in de tussenstand met een vrij geruststellende voorsprong aan de klus beginnen in het Oostvlaamse Zele. Of zo leek het toch, althans.

In de openingsmanche, die kort na de start geteisterd werd door een felle regenbui,  grepen Y. Delmotte en J. Valcke één van hun laatste kansen om nog in de running te blijven voor de A-titel, door met overmacht de race te winnen . K. van Grembergen-N. Hoste en K Van de Plas – K. Spannenburg verdedigden met succes hun tweede en derde plek.  Joeri van Malderen had de ervaren Dave Gorris aan boord, en dat leverde een vierde plaats op, op de hielen gevolgd door B. Soetaert-L.Bekaert (die onderweg waren blijven haperen in de circuitafsluiting) en B. de Schuyter – M. Lareu.

Ook in de B-klasse grepen achtervolgers M. en F. van der Voorden hun kans om hun achterstand in de titelrace te verkleinen, door op plek zeven als eerste B-equipe te finishen, voor sidecarlady Colleen van Troys, M. Demuynck – D. Sabbe en pechvogels Merreel-van Mol die wegens technische problemen op een geleende motor van start moesten en daarbovenop ook nog es ten val kwamen onderweg.

Op 27 en 28 september vindt in het Nederlandse Heerde de Sidecarcross of Nations plaats. Verschillende landen maakten de samenstelling van hun team reeds bekend, en dat is nu ook gebeurd bij team Belgium, al had dit wel wat voeten in de aarde. Met Marvin Vanluchene, Davy Sanders en Jason Van Daele leek team Belgium aanvankelijk opnieuw met een dreamteam aan de start te kunnen verschijnen , maar nu is gebleken dat dit toch iets te optimistisch ingeschat was. Zowel Van Daele als Vanluchene kregen de afgelopen week van hun behandelende artsen géén groen licht om binnen enkele weken terug aan competitiesport op het hoogste niveau te gaan doen, waarna de teamleiding van team Belgium in spoedberaad bijeen kwam. De omkadering van team Belgium is dit jaar trouwens in handen van managers Wim Verbrugghe en Michel Vanhauwe, geassisteerd door hun directie assistente Caroline Baetens. Davy Sanders (met Jens Vincent) blijft trouw op post als vaste waarde binnen team Belgium, maar voor onze twee geblesseerden moesten noodgedwongen vervangers gezocht én gevonden worden.

Bij onze noorderburen wordt zondag, na een lange zomerstop,  vlakbij de Belgisch-Nederlandse grens, op het WK-circuit in Lierop de strijd om het Open Nederlands kampioenschap zijspancross verder gezet.  WK-leiders Hermans-van den Bogaart hebben ook hier de touwtjes stevig in handen en tellen 26 punten voorsprong op MAC Lierop rijders Stephan Wijers en Han van Hal. J. Keuben en D. Rietman, dé mannen in vorm tellen ondertussen al meer dan vijftig punten achterstand, maar met nog vier races te gaan hebben Keuben en Rietman nog alle kansen om een stevige inhaalrace uit hun rode mouwen te schudden. Naast de ONK Sidecars en de ONK Quads deelnemers, komen ook de andere Quads en Sidecars kalssen aan bod zondag in Lierop.Na Lierop volgen in oktober nog wedstrijden in Heerde, Holten en Valkenswaard.

In eigen land organiseert MC Kweetetnie in Zele (ietsje ten noordwesten van Dendermonde) , vlakbij de Schelde, de voorlaatste wedstrijd om het MCLB kampioenschap 2025.  GPS adres : Avermaat,  9240 Zele.

In een regenachtig en modderig Pflückuff, waar men de ambitie koestert om binnen een paar jaar opnieuw aan te knopen met een WK-organisatie, hebben Tim Prümmer en zijn Belgische bijrijder Jarno Steegmans op overtuigende wijze de beide manches gewonnen , en zetten zo een flinke stap in de richting van de Duitse kampioenentitel. Gastrijder Dan Foden en zijn Duitse bijrijder Noah Weinmann werden tweede, A. Peter en J. Hoffmann pakten de derde plaats.

In het Letse Kandava, waar vijftien equipes van de partij waren, zetten de Lielbardis-broers op zaterdag de beide manches van de voorlaatste nationale kampioenswedstrijd op hun naam. Maris Rupeiks en Kaspars Liepins werden er twee keer op respectabele afstand tweede. De derde plek was voor de broers Jegorovs.  Een dag later werd er gezijspancrosst in buurland Pärnu , waar regen en modder de grote spelbreker waren en er slechts één manche kon worden gereden.  Gert Gordejev was de snelste starter en stond deze plaats niet meer af.  Hij werd op het podium geflankeerd door Markus Normak en de broers Lielbardis, die na een mindere start niet verder reikten dan plek drie.

In eigen land verschenen er in Zuienkerke tweeëntwintig equipes aan de start, waarvan B-rijders Verstraete-de Schacht de eerste manche wonen, na een spannende slotfase waarin de minder goed gestarte Delmotte-Valcke finaal nog fel kwamen aandringen.

Een drukke zijspancrosskalender dit weekend, die wordt geopend op zaterdag met een wedstrijd om het Lets kampioenschap in Kandava , zo’n honderd kilometer ten westen van hoofdstad Riga.  De broers Lielbardis starten er uiteraard als topfavoriet, maar doordat zij één wedstrijd hebben gemist , wordt het voor hen moeilijk om de nationale titel nog in de wacht te slepen dit jaar.

Op zondag wordt er gezijspancrosst in buurland Estland, in de badstad Parnü.  Voor de Lielbardis-boys die ook hier aan de start verschijnen, een verplaatsing van ‘slechts’ een kleine driehonderd kilometer.

Op zondag wordt er ook in België gezijspancrosst uiteraard, in Zuienkerke, vlakbij badstad De Haan.  De ervaren jongens en meisjes van zijspancrossclub MC De Bangermannen staan er in voor de organisatie, en bieden er een splinternieuw circuit aan. GPS adres : Langedorpweg , 8377 Zuienkerke  ,  bereikbaar via de N9  Westernieuwweg Zuid. 

MC Kweetetnie was na het Oostrozebeekse topweekend, aan zet en organiseerde in Wachtebeke een proef die mee telde voor het MCLB-kampioenschap. Er kwamen twintig sidecars opdagen.  Bert Soetaert en Loid Bekaert wonnen de beide manches, en blijven op titelkoers. Yens Delmotte en Joey Valcke waren niet echt ve ruit de buurt, maar moesten zich neer leggen bij twee tweede plaatsen.  De winnaars van vorige week, Joerie van Malderen en Francis Wittebolle , telkens als tweede gestart, hielden eveneens goed stand voorin en werden tweemaal derde, waardoor  er niet veel moest gerekend worden om het dagpodium te kennen.

In de B-klasse zijn Stanley Verstraete – Steve de Schacht de rising stars aan het MCLB zijspancrossfirmament.  Met amper een paar maanden zijspancompetitie op de teller komt  nieuwkomer Verstraete met zijn ervaren co-piloot de Schacht , al aardig in de buurt van de toprijders in de A-klasse, en wist gisteren met twee vierde plaatsen, aardig in de buurt te blijven van de A-top.

Tegen de tweede manche kleurde de lucht opnieuw hemelsblauw boven Madona, en schoten Wilkinson-Millard er als een raket vandoor, gevolgd door Lielbardis en Sanders-Vincent die de eerste ronde op de dubbele passage verrast werden door van de Lagemaat-Musset die door stootten naar drie. Keuben-Rietman begonnen als vijfde, Wijers-van Hal als zesde.  De Leferink-broers kenden al op het startveld  motorproblemen  (schakelproblemen) en reden meteen stapvoets  terug richting rennerspark.

Lielbardis wist wat hem te doen stond, rolde na een halve ronde koplopers Wilkinson-Millard op en muisde er meteen vanonder. Toen Keuben-Rietman na drie ronden konden oprukken naar twee, hadden de Letten een kloof geslagen van acht seconden, en dat kregen de Nederlandse hardrijders niet meer gedicht.  In de tweede koershelft liepen de Lielbardis-broers onder een oorverdovend gejoel van duizenden enthousiaste fans nog verder uit en staken de reeks – en dagzege op zak.

Keuben-Rietman werden tweede en dat werd ook hun plaats op het dagpodium.

Net voor  de – mooiste die we al te zien kregen dit jaar – rijdersvoorstelling hield het op met regenen en verscheen de zon terug vanachter de wolken.De quads kregen de weinig benijdenswaardige opdracht om tijdens hun openingsheat het overtollige water van de baan te rijden, en tegen dat de sidecars zich opstelden was de baan al flink opgedroogd. Met Lielbardis, Wilkinson en Keuben op de beste startposities, en Hermans-van den Bogaart die vanaf rij twee moesten starten, was de spanning te snijden. Vele duizenden toeschouwers waren toegestrommd en schaarden zich vanzelfsprekend luidkeels achter hun plaatselijke helden, de Lielbardis-tweeling.

Bij het vallen van het starthek kozen Keuben & Rietman het hazenpad, op de hielen gevolgd door Lielbardis, Leferink, Prunier, Wilkinson, Sanders en Wijers.  Hermans en van den Bogaart hadden zich na één ronde al naar plek dertien geworsteld, en zaten daarmee alweer tussen de mensen. Pruniers hoop op puntengewin tegenover de WK-leiders werd de grond in geboord in ronde drie, toen de ontsteking het begaf en de motor niet meer aan de praat te krijgen was.  Hiermee moesten de Fransen hun tweede nul van het seizoen incasseren, en daarmee kun je – in een seizoen van slechts negen Grand Prix – waarschijnlijk geen wereldkampioen worden .