Zaterdag 31 mei vond in Oostrozebeke de begrafenis plaats van Frits Verbrugghe, één van de grondleggers van de zijspancross-sport bij de MCLB-federatie, die hoofdzakelijk actief is in het westelijke landsgedeelte. Het afscheid van Frits Verbrugghe werd getypeerd door een erehaag van bijna veertig zijspancrossers, waaronder ook onze Belgische WK-rijders, die er aan hadden gehouden aanwezig te zijn bij de laatste rit van Frits Verbrugghe. De afgelopen week kregen rijder en bakkenist van het prachtige zijspancrossmonument in Oostrozebeke , beiden ook een zwarte armband aangemeten, ten teken van rouw.

Op dezelfde dag overleed bij onze noorderburen op negenenzeventigjarige leeftijd, Bart Notten, een icoon uit de Nederlandse zijspancrosserij. Voor het wereldkampioenschap zijspancross werd erkend in 1980, werd er eerst van 1971 tot 1979 een FIM Europees kampioenschap zijspancross verreden.  Bart Notten was in 1971 de allereerste winnaar van deze allereerste internationale zijspancrosscompetitie, aan de zijde van rijder Rikus Lubbers.

De jaarlijkse Onze Heer Hemelvaartwedstrijd in het Franse Torcé –en-Vallée is een succes geworden voor onze landgenoten. Marvin Vanluchene stootte, na een iets mindere start al snel door naar de koppositie en won ogenschijnlijk probleemloos de eerste heat. Ook in de tweede manche kwamen Vanluchene & Musset pas als zesde uit de startschermutselingen, konden na een paar ronden door schuiven naar plek twee, maar de confrontatie aangaan met de koplopers Evan en Kilian Prunier, dat zat er niet meer in. Ons Belgisch team  Vanluchene-Musset won wel het dagklassement , voor de broers Prunier, en  een andere landgenoot , Davy Sanders die via een sterke twee-drie score met zijn jonge bijrijder Jens Vincent, als derde mee kon naar de huldiging.  Volgend weekend vindt in brou de Franse ronde van het WK zijspancross 2025 plaats.

(foto’s FB pagina motoclub Torcé en Vallée)

Er wordt in België niet gezijspancrosst tijdens het lange Onze Heer Hemelvaartweekend. Wie sidecars aan het werk wil zien moet naar het buitenland.  Op Onze Heer Hemelvaartsdag zelf , naar Frankrijk bijvoorbeeld, waar in Torcé-en-Vallée de laatste nog resterende Franse zijspancrossklassieker wordt verreden. Weliswaar niet meer op de internationale kalender, maar wel onder de noemer Frans kampioenschap onder de vleugels van FFM.  Buitenlanders kunnen er deelnemen mits ze in het bezit zijn van een Franse nationale vergunning. Zo krijgen de schijnbaar onklopbare broers Prunier morgen  in Torcé onder andere concurrentie van de Est Gert Gordejev, onze landgenoten Marvin Vanluchene en Davy Sanders, terwijl ook Davy Maris-Ben Martens afzakken naar het a-typische Franse circuit , gelegen ietsje ten noordoosten van Le Mans.  

Op vrijdagavond wordt er bij kunstlicht gezijspancrosst in het Duitse Kleinhau, vanuit België zo’n veertig kilometer voorbij Aken.Op vrijdagavond is er een internationale zijspanklasse, en een oldtimers zijspanklasse, en in beide klassen vinden we flink wat Belgen op de deelnemerslijst.

Onherkenbaar vermomd - hij had zijn roze hoedje niet op – slaagde onze topper Braïn er in om de strenge Britse grenscontrole bij nacht en ontij te verschalken en zich spoorslags richting Foxhill, vlakbij Swindon, te begeven. Met zijn scherpe fotografenoog wist hij er alras de juiste plekjes te vinden  om opnieuw zijn gekende juweeltjes der zijspancrossfotografie in te blikken. Tussen het studeren, examens, fietstrainingen en nog duizend en één andere bezigheden door, belandde de enveloppe met zijn Foxhill kiekjes op een onmenselijk nachtelijk uur op ons bureau , en die willen we u zeker niet onthouden.  Enjoy Foxhill one more time . Foxhill by Braïn , bij de gele knop  ‘Lees Meer’.

Iets na vier uur gingen de strijders op drie wielen opnieuw de wei in, voor de duizendste WK-manche, sedert het ontstaan van het wereldkampioenschap zijspancross in 1980. Die startte met tien minuten vertraging, een rupskraan was namelijk op het startveld zonder brandstof gevallen.

De eerste ronde was de spannendste van de race, waarin Wilkinson en Hermans elkaar een paar keer de kopposite afsnoepten. Bij het ingaan van de tweede ronde schakelden de Nederlandse WK-leiders terug een versnelling hoger en lieten iedereen meteen terplaatse. Wilkinson verzeilde naar plaats zeven, en voorin maakten Keuben-Rietman en de Leferink-boys het Nederlandse feest compleet op plaatsen twee en drie. Kort daarachter duelleerden Vanluchene-Musset en de Prunier broers om plaats vier, een strijd die in de vijfde ronde definitief beslecht werd toen Prunier door zijn achtervering zakte.  Ondertussen leverden de Weinmann-broers een knalprestatie af op plaats zes, maar kregen iets over halfkoers de terug gekeerde Wilkinson-Millard aan het achterwiel. Die hadden blijkbaar hun tweede adem gevonden, en na het inrekenen van de Weinmannen , werd de jacht geopend op Vanluchene-Musset.

Vandaag zorgde de zon er geregeld voor dat het prachtige Foxhill circuit, waar de organisatoren ruim twee maanden werk hadden verricht om de nodige aanpassingen aan te brengen, schitterde in al zijn schoonheid. De spoeling in het Belgische kamp was ondertussen dun geworden ; Co-piloot Jarno Steegmans liep op zaterdag een paar gebroken middenvoetbeentjes op, zodat Prümmer en Steegmans noodgedwongen de handdoek in de ring gooiden.  Marvin Vanluchene, Davy Sanders en Arne Vanhamel waren aldus de drie nog resterende landgenoten die de nationale eer moesten hoog houden in Foxhill.

Bij de start gingen Hermans en van den Bogaart er van de eerste meters als een speer vandoor, en zegden al na één ronde dag met het handje tegen de concurrentie, die de tijd niet had om terug te zwaaien, want de Nederlanders verdwenen snel uit het zicht en telden na drie ronden al bijna tien seconden voorsprong op Prunier en Wilkinson, die snelle starters Sanders en Vincent al terug hadden ingerekend.  Vanluchene-Musset rukten na een paar ronden op van vijf naar vier, en probeerden wanhopig hun wagonnetje aan te pikken bij Prunier en Wilkinson, wat echter niet wou lukken. Integendeel.

Onder droge maar frisse weersomstandigheden werkten de eenendertig  aanwezige equipes vandaag hun kwalificatieraces af in Foxhill, in een prachtig motorcrossdecor waar in een niet eens zo ver verleden alle motorcrossgroten der aarde hun kunnen hebben vertoond. En nu, eindelijk, dus ook de sidecars . Met dank aan de organiserende Waterlooville Motorcycle Club, die de sidecars nog steeds hoog in het vaandel draagt. Er was geen Last Chance voorzien, wie aldus als zestiende finishte in groep A, was automatisch de reserverijder voor ’s zondags.

De pre-kwalificaties maakten al duidelijk dat het er hevig zou aan toe gaan, vooral in groep A,  waarin  Koen Hermans, Marvin Vanluchene en de Lielbardis-boys mekaar troffen. Er werd flink wat gedrumd in de eerste bocht, en daar toonden Vanluchene-Musset zich de beste in, voor Hodges-Henderson, Wijers-van Hal en de Lielbardissen.  Hermans-vd Bogaart kwamen er pas als zesde uit, de Leferink-boys als achtste. In de eerste koershelft gaf Vanluchene zijn VMC-Zabel flink de sporen en tegen halfkoers telde de regerende wereldkampioen al bijna tien seconden voorsprong op Hermans en Lielbardis die waren doorgestoten naar twee en drie. Zich rijk rekenen zat er voor de koploper niet in, want een ronde later sloeg de motor even af en werd de voorsprong gereduceerd naar drie seconden.  Een ronde later overkwam Koen Hermans echter hetzelfde.  Lielbardis terug tweede, Hermans terug derde dus, en koploper Vanluchene terug een veilige – zo leek het – voorsprong van zeven seconden. 

Zou er ooit gezijspancrosst zijn bij de - vroeger MCB - nu MCLB, federatie , als Frits Verbrugghe er niet was geweest ? Het is nog maar de vraag ! Na enkele nationale titels in het ‘tractorploegen’ , richtte Frits zijn pijlen, in navolging van zijn oudere broers, op de motorcross, bij de toenmalige pas opgerichte MCB-federatie.  Frits werd kampioen in de categorie Seniors (1969) , en hielp samen met zijn broer Frans in 1972 mee aan de oprichting van de categorie sidecars. De daaropvolgende jaren combineerde de Massey Ferguson tractor verkoper en mekanieker, het solocrossen met het zijspancrossen, door simpelweg het zijspan al of niet aan zijn Greeves solomotor te bevestigen. Daarna kwam een CZ-zijspancrosser , en samen met co-piloot Luc Vandevyvere was het Oostrozebeekse duo, vooral op de zware modderomlopen, een geduchte concurrent voor de overwinning. Eind jaren ’70 hield Frits Verbrugghe het motorcrossen voor bekeken, en traden zijn zonen Wim en Bart Verbrugghe – die het tot MCB-kampioen schopten – in de voetsporen van hun vader,op een spectaculair ronkende Honda viercilinder Bold’Or motor. Ook zoon Marc begon kort daarna met zijspancrossen, en ook hij slaagde er in de kampioenentitel bij MCB binnen te halen. 

De start van het WK zijspancross 2025 heeft lang op zich laten wachten, maar vanaf nu trekken ’s werelds beste sidecaristen de komende maanden terug gans Europa door om er onder elkaar uit te vechten wie de vijfenveertigste wereldkampioen wordt in de WK-geschiedenis van deze prachtige sport. Koen Hermans en Ben van den Bogaart hebben twee weken geleden in het Tsjechische Kramolin tijdens de openingsrace alvast meteen hun kaarten op tafel gegooid en ontwikkelden een tempo, waar geen enkele andere equipe kon aan tippen. De Franse Prunier-broers konden nog enigszins de schijn ophouden , wereldkampioenen Vanluchene & Musset moesten zich beperken tot de meubelen redden.  En de broers Lielbardis werden, geplaagd door allerlei technische mankementen, compleet weg geblazen. Prümmer-Steegmans, Wilkinson-Millard en – compleet out of the blue – Weiss-Schneider waren de snelle stoorzenders van dienst.

Komend weekend krijgen we in Foxhill – een naam die in motorcrosskringen even hard weerklinkt als, zeg maar, de Citadel van Namen – op zaterdag reeds een Grand Prix voorgeschoteld !

In Oostkamp, bij Brugge, werd gisteren het eerste deel van het MCLB-seizoen afgesloten, waarvoor negentien sidecars kwamen opdagen. Ei zo na kregen we nog een nieuwe naam op de lijst met overwinnaars 2025, maar daar staken Bert Soetaert en Loîd Bekaert in extremis een stokje voor. De eerste manche werd in een millimeterspurt gewonnen door Soetaert en Bekaert voor Yens Delmotte en Joey Valcke.  Joeri van Malderen , die opnieuw een beroep kon doen op zijn vaste maatje Toni Kramar bemoeide zich ook met de strijd voorin, maar nadat beiden even tot stilstand kwamen, was een derde plek het hoogst haalbare. Colleen van Troys was de winnares in de superspannende B-categorie, en stoof over de finish met de broers van der Voorden, Merreel-van Mol en Verstraete-Hoste aan haar achterwiel. In de herneming lieten Van Malderen en Kramar er geen gras over groeien en fietsten gezwind naar de manchezege.  Dàt volstond echter net niet voor de dagzege. Tweede mannen Soetaert en Bekaert wisten op plek twee de kloof  precies klein genoeg te houden om met evenveel punten als van Malderen, met de dagzege aan de haal te gaan.