Terwijl het reuzenrad naast het startveld, vrolijk verder zijn rondjes draaide, ging om vier uur de tweede heat van start. Zonder de Lielbardis-broers ! Co-piloot Bruno had zich de eerste heat nog – letterlijk – voorbij de finish gesleept, en diende daarna met spoed naar het ziekenhuis te worden overgebracht met een accute blindedarm ontsteking. Ook Boyd Verhees (handblessure) was niet meer in de mogelijkheid om te starten. De start verliep op identiek dezelfde wijze als een paar uur eerder : Prunier-Prunier pakten de holeshot, gevolgd door Vanluchene-vd Bogaart en Wilkinson-Millard. En opnieuw wist de sluwe Vanluchene in de eerste ronde al de koppositie af te snoepen van de Franse broers, die zich vastketenden aan Vanluchene’s achterwiel en de Belg met een zieke Ben van den Bogaart aan zijn zijde, geen seconde rust gunden. Wilkinson en Millard moesten de kemphanen vooraan laten gaan en keken algauw tegen tien seconden achterstand aan. Met nog vijf ronden te gaan brak bij Prunier de veer, en konden Vanluchene en van den Bogaart in de leiderspositie heel even opgelucht ademhalen. De reeks – én Grand Prix zege was binnen, en WK-leider Prunier legde zich in de slotronden neer bij het meesterschap van de Oostrozebekenaars.

In Canada Heights, vlakbij Dartford – waar Mick Jagger en Keith Richards van de Rolling Stones een eigen standbeeld hebben vanwege hun geboorteplaats aldaar – zijn  ’s werelds snelste zijspancrossers aan een drieweekse veldtocht begonnen , die hen vanuit Engeland via een tussenstop in Polen volgende week, uiteindelijk naar Estland brengt. Een verfrissend briesje zorgde ervoor dat het ietsje minder warm aanvoelde dan gisteren in Canada Heights, en dat kan deugd doen als je ruim dertig minuten de ziel uit je lijf moet rijden om te strijden voor de fel begeerde WK-punten. 

De Prunier-boers waren beter bij de les dan gisteren en pakten de kopstart, op de hielen gevolgd door Vanluchene-van den Bogaart en Wilkinson-Millard, die zich met zijn drietjes al meteen afzonderden en elkaar in de aanvangsronden constant bestookten. Dat resulteerde in de derde ronde in een nieuwe leider met Vanluchene en van den Bogaart, die na een kwartier , in hun achteruitkijkspiegels Wilkinson en Millard - voor de gelegenheid gehuld in de Britse nationale kleuren - zagen door stoten naar plaats twee. ‘Closing the gap’ zo luidde de opdracht voor de fel aangemoedigde eilandbewoners, en met nog vijf minuten te gaan kregen koplopers Vanluchene en van den Bogaart bezoek van Brett Wilkinson die een ronde later zelfs de koppositie overnam en die in de slotronden niet meer afstond. 

Ook onze Braïn was opnieuw prominent aanwezig in Canada Heights, trotseerde er de tropische hitte en het Engels bier zonder schuim, en wist vanuit alle mogelijke hoeken opnieuw een mooie fotoreportage bij mekaar te sprokkelen, met uiteraard de nodige aandacht voor onze landgenoten.  Check it out, bij onze wereldberoemde gele knop 'Lees Meer'

Onder een loden zon moesten de mondiale sidecaristen deze namiddag de wei in voor de kwalificaties van de Britse Grand Prix in Canada Heights, op slechts een boogscheut van het wereldberoemde racecircuit Brands Hatch dat dit jaar trouwens zijn honderdjarig bestaan viert. Met slechts dertig aanwezige teams was alvast iedereen verzekerd van een startplaatsje voor de eigenlijke Grand Prix, en was een Last Chance aldus overbodig.

In groep A, die van start ging zonder Iljen Kops die in de vrije training een oogblessure opliep door een weg gekatapulteerde steen, namen Sanders-Vincent de kopstart snel over van de verrassende Engelsen Grahame-Watson. Wilkinson-Millard klampten zich vast aan het achterwiel van koploper Davy Sanders, terwijl de uitstekend gestarte Tony Grahame vrij snel weg deemsterde. In de derde ronde namen de luid aangemoedigde Wilkinson-Millard de koppositie over en sloegen meteen een kloof.  Sanders & Vincent kregen op plek twee het bezoek van de Franse Prunier-broers die zich – heel uitzonderlijk – hadden laten verrassen bij de start, en vanaf een achtste plek aan de klus waren begonnen.

Het is de komende maand er op of er onder voor wie wil wereldkampioen zijspancross worden in 2026 . Met Canada Heights (GB) , Gdansk (PL) en Karksi Nuia (EST) volgen er vanaf dit weekend drie WK-races op rij.  Daarna volgt een weekendje vrij om te bekomen van de verre verplaatsingen, waarna eind juni de Lommelse Sahara de WK-zijspancrossjongens opwacht. Maar eerst naar Engeland, waar in Canada Heights, vlakbij het race-circuit van Brands Hatch, alles in gereedheid wordt gebracht om de WK-gangers te ontvangen.

De Prunier-broers reizen af met achttien punten voorsprong, op Vanluchene & van den Bogaart, voor wie de verplaatsing naar Canada Heights zowat de minst verre van het ganse seizoen is. Prümmer en Schneider plakken op plek drie aan Vanluchene’s achterwiel, thuisrijder Dan Foden en zijn Duitse compagnon Noah Weinmann vervolledigen de kopgroep van vier, en hebben komend weekend  twéé voordelen : Het moreel op zenith na hun dubbele zege in Kleinhau onlangs, én de steun van het enthousiaste Engelse thuispubliek in Canada Heights.

Wilkinson-Millard zijn na twee uitvallers de afgelopen races,  wat de voeling kwijt met de kopgroep en moeten zich voor eigen volk dringend gaan herpakken komend weekend.

Het gonsde de jongste weken van de geruchten omtrent het al of niet doorgaan van de Grand Prix in Heerde dit jaar (voorzien voor 12 en 13 september), en vandaag kwam dan de officiële mededeling hieromtrent, vanuit de MSV NOV Heerde zelf, waarbij het vermoeden definitief werd bevestigd. Geen Grand Prix zijspancross in Nederland dus dit jaar. Het WK wordt daardoor gereduceerd tot elf wedstrijden, en telt nu dus één zand Grand Prix minder dan voorzien. Voor sommigen een voordeel, voor anderen dan weer een nadeel. 

De officiële mededeling van MSV NOV Heerde luidt als volgt :   M.S.V. N.O.V. Heerde heeft besloten de geplande GP Zijspancross van 12 en 13 september 2026 niet te organiseren en de wedstrijd terug te geven aan de WSC-organisatie. De afgelopen periode heeft de vereniging zich volop ingezet om dit internationale evenement mogelijk te maken op de crossbaan in Heerde. Ondanks deze inspanningen is het helaas niet gelukt om de organisatorische en financiële randvoorwaarden volledig rond te krijgen. Na zorgvuldige afweging is daarom besloten dat het onder de huidige omstandigheden niet verantwoord is om het evenement door te laten gaan.M.S.V. N.O.V. Heerde betreurt deze uitkomst, mede gezien het enthousiasme binnen de sport en de inzet van vele vrijwilligers, partners en betrokkenen. Wij blijven ons inzetten voor de motorsport en hopen in de toekomst wel weer de internationale motorsportevenementen naar Heerde te halen. Bestuur M.S.V. N.O.V. Heerde.

MSC Kleinhau, de club die tgv de zestigste verjaardag, voor de eerste keer in haar bestaan een WK-wedstrijd organiseerde afgelopen weekend, is geslaagd op alle vlakken. Het werd één groot motorcrossfeest – dat overigens komend weekend nog een vervolg kent – waarbij alles , van de vrijdagmiddag tot de zondagavond, tot in de puntjes verzorgd was. De Engelsen voelden zich er goed thuis, maar liefst zeven Britse teams kwalificeerden zich voor de Grand Prix, en als klap op de vuurpijl wist Dan Foden er, met zijn Duitse bijrijder Noah Weinmann, de beide manches te winnen. Voor beiden hun allereerste Grand Prix zege uit hun carrière, en precies op tijd om nog nét de aansluiting te behouden met Prunier-Prunier, Vanluchene-van den Bogaart, en Prümmer-Schneider, zodat we na drie verreden Grand Prix, nog vier resterende kandidaten hebben voor de wereldtitel 2026. En daar hadden ook Wilkinson-Millard nog kunnen bij behoren, maar door een nieuwe uitvaller in reeks één,  is de achterstand op de kopgroep ondertussen al aardig opgelopen.

Onze fotografische specialist Braïn trok het ganse weekend van de ene kant naar de andere kant van het dal van het circuit Am Raffelsberg , en keerde huiswaarts met een bestelwagen volgeladen met piekfijne foto’s.  Enjoy it !

Met Foden-Weinmann als kopstarters en Prunier-Prunier en Vanluchene-van den Bogaart er achteraan kregen we meteen de drie hoofdrolspelers van de eerste manche vooraan in beeld.  Deze drie scheidden zich meteen af van de rest, die werd aangevoerd door Hodges, Wilkinson, Prümmer, Hermans en Stefan Wijers.

In de eerste koershelft waren de Prunier-broers en Vanluchene gretig om koplopers Foden-Weinmann op te jagen en te proberen de leiding te veroveren, maar daar hadden de Engelsman en de Duitser na een kwartier een goeie oplossing voor : Een kloofje slaan van een kleine tien seconden, en daarna de achtervolgers niet meer in de buurt laten komen. Simple comme bonjour, zo leek het toch.  Op plaats twee kon Prunier uiteindelijk ook wat afstand nemen van Vanluchene en van den Bogaart en daarmee lag de uitslag én het dagklassement vast.

De strijd om plek vier spitste zich uiteindelijk toe tot een duel tussen Wilkinson-Millard en Prümmer-Schneider die er ondanks de luide aanmoedigingen van de vele thuissupporters, niet in slaagden om de Engelsen te verdringen.

Aan spanning geen gebrek tijdens de openingsreeks in Kleinhau, waar de Engelsen de debatten openden met Hodges-Henderson op kop, voor Wilkinson-Millard en Foden-Weinmann. Pas daarna was het de beurt aan ‘de rechtse jongens’ , met Vanluchene, Prunier, Hermans, Leferink en Lielbardis. Wilkinson en Foden namen al snel kopstarter Michael Hodges te grazen, en dat zorgde voor de nodige verwarring en twijfels bij de achtervolgers, die op de triple jump gevangen zaten achter de Engelse snelstarter en daardoor flink wat tijd verloren op koplopers Foden en Wilkinson die de triple wel in één keer konden nemen. Na drie ronden slaagden Vanluchene-vd Bogaart, Hermans-Rietman en Prunier-Prunier er in om langs Hodges-Henderson heen te glippen en de jacht te openen op koplopers Foden-Weinmann, die ondertussen hun achtervolgers Wilkinson-Miljard waren kwijt gespeeld (kapotte stuurdemper). Lokal Matadoren Prümmer-Schneider kwamen pas als vijftiende uit de openingsronde en keken tegen een heftige inhaalwedstrijd aan.

Onder een stralende zon verwelkomde de zestigjarige MSC Kleinhau vandaag 38 zijspanequipes die zich de ganse dag uitsloofden om een plekje te veroveren bij de dertig gegadigden die morgen startrecht krijgen tot de eigenlijke Grand Prix. In groep A kregen we meteen al de clash tussen Prunier-Prunier en Vanluchene-van den Bogaart, de twee winnaars van de twee openings Grand Prix dit jaar, voorgeschoteld. Van een clash was er eigenlijk weinig sprake, want daarvoor waren de Prunier-broers een maatje te groot voor de rest. Al van bij de start gingen zij er als een speer van door, wisten in amper drie ronden tijd een voorsprong van ruim vijftien (!) seconden uit te bouwen, en werden daarna niet meer verontrust. Vanluchene-van den Bogaart kenden een slechte start, konden pas na drie ronden door stoten naar plek twee, en tegen dan waren de twee Franse vogels al ver en lang gaan vliegen. Beiden draaiden nochtans constant dezelfde rondetijden, maar , in het geval Vanluchene, kom je daarmee uiteraard geen stap dichter. Foden-Weinmann moesten op plek drie een kwartier knokken om de terug gekeerde Lielbardis-broers van zich af te slaan, wat uiteindelijk in de slotminuten definitef lukte.Het laatste WK-puntje was op plaats vijf voor onze noorderburen Wijers-van Hal, die de handen vol hadden gehad met Carcreff-Hupon, de Fransen die een wereldstart kenden en twee ronden lang op plek twee wisten stand te houden, maar finaal toch net naast de punten grepen.