UPDATE GRAND PRIX LOMMEL B : REEKS 2

Om vier uur, en met intussen geregeld wat wolken die de felle zonnestralen tegen hielden, lieten Vanluchene en van den Bogaart zich niet meer verrassen bij de start, en pakten meteen de koppositie, gevolgd door Prümmer-Schneider, Hermans-Rietman, de Lielbardis-boys en Veldman-Lebreton. Leferink was vanaf startrij twee al na één ronde door gestoten naar plaats zes.

Vanluchene-van den Bogaart haalden direct alles uit de kast , en hadden na tien minuten al een goeie tien seconden voorsprong op Lielbardis die ondertussen Tim Prümmer van plek twee had verstoten. Even verder bikkelden Veldman en Leferink om plek vier.  Hermans & Rietman waren tegen dan terug gezakt naar zes, en dat zou de daaropvolgende ronden alleen maar erger worden.

Iets over halfkoers waren de bijzonderste teerlingen gegooid : Vanluchene en van den Bogaart reden onbedreigd en controlerend aan de leiding, de broers Lielbardis reden al even onbedreigd op plek twee.

Om de derde plaats – niet enkel in de manche maar evenzeer in de daguitslag – woedde een bikkelharde strijd tussen Veldman-Lebreton en Prümmer-Schneider, die beiden beetje per beetje de broers Leferink zagen dichterbij komen. Julian Veldman, rijdend op een ‘500 cc viertaktje’, bewees dat je ook in het zware Lommelse zand, op een lichte motor toch vooraan kunt meestrijden, als je maar over voldoende stuurmanskunst beschikt. Veldman en Lebreton werden derde in heat twee en dat was eveneens hun plek in het dagklassement.  Het Duits-Oostenrijkse koppel Prümmer-Schneider verloor uiteindelijk ook nog zijn vierde plek aan de broers Leferink, die de slotronde vol maakten met een hevig rokende machine, en desondanks zelfs nog even gingen snuffelen aan de derde plaats van Veldman-Lebreton.  Koen Grondman en Ross Vincent bevestigden nog es al het goeie dat ze dit jaar al lieten zien, en kwamen als zesde binnen.

Wilkinson en Millard, als zevende eveneens goed uit de start gekomen vanaf de tweede rij, vielen in de tweede ronde flink terug, maar wisten zich daarna te herpakken en opnieuw op te klimmen naar plek zeven, voor de Prunier-broers die zich weerden als duivels in een wijwatervat, en een bewonderenswaardige achtste plaats uit het voor hen onwennige zand sleepten. Zandspecialisten Wijers-Hoffmann en van de Lagemaat-van Hal moesten zelfs opnieuw hun meerdere erkennen in de gedreven Franse broers en maakten de top tien vol, weliswaar op één ronde van de glorieuze winnaars Vanluchene-van den Bogaart.  D. Willemsen en W. Susebeek hielden terug knap stand en werden elfde. De jongelingen Niels Hendrickx en Tayim Kaethoven deden opnieuw velen de wenkbrauwen fronsen door in hun derde Grand Prix alweer een mooie twaalfde plaats weg te kapen, in het spoor van de tienvoudig wereldkampioen. D. Sanders en J. Vincent lagen lange tijd tiende, maar vielen finaal nog terug naar dertien, een ongeluksgetal dat hun deprimerend weekend in Lommel meteen goed samenvat. Kops-Könst werden na een tegenvallende start toch nog veertiende. Mulders-van Deutekom (15^de) , Bjorn en Sten van den Heuij (16^de) en Hermans-Rietman (17^de) pakten de laatste laaglandse punten, voor een stelletje Engelsen dat op den duur niet meer wist van welk hout nog pijlen te maken in de voor hen vreselijke Lommelse Sahara.

Vanluchene en van den Bogaart winnen niet enkel de Grand Prix in Lommel, maar nemen ook de rode leidersplaat over van de Franse Prunier-boys, die nu tegen een achterstand van vijfentwintig punten aankijken.

Samen met Sacha Coenen (MX1) , Lucas Coenen (MX GP)  en Marvin Vanluchene (Sidecars) heeft België nu in alledrie de motorcross-klassen de WK-leiding in handen. Een unieke prestatie die nog nooit eerder is vertoond in de Belgische sportgeschiedenis. Voor onze nationale ‘sportmedia’ – what’s in a word – is dit echter geen enkele vermelding waard. Noch in woord, noch in beeld was er op zondagavond ook maar iets te merken op televisie over deze uitzonderlijke sportprestaties. Arm België, dat zijn eigen sporthelden niet eens erkent !