UPDATE GRAND PRIX CANADA HEIGHTS (GB) : REEKS 1

In Canada Heights, vlakbij Dartford – waar Mick Jagger en Keith Richards van de Rolling Stones een eigen standbeeld hebben vanwege hun geboorteplaats aldaar – zijn  ’s werelds snelste zijspancrossers aan een drieweekse veldtocht begonnen , die hen vanuit Engeland via een tussenstop in Polen volgende week, uiteindelijk naar Estland brengt. Een verfrissend briesje zorgde ervoor dat het ietsje minder warm aanvoelde dan gisteren in Canada Heights, en dat kan deugd doen als je ruim dertig minuten de ziel uit je lijf moet rijden om te strijden voor de fel begeerde WK-punten. 

De Prunier-boers waren beter bij de les dan gisteren en pakten de kopstart, op de hielen gevolgd door Vanluchene-van den Bogaart en Wilkinson-Millard, die zich met zijn drietjes al meteen afzonderden en elkaar in de aanvangsronden constant bestookten. Dat resulteerde in de derde ronde in een nieuwe leider met Vanluchene en van den Bogaart, die na een kwartier , in hun achteruitkijkspiegels Wilkinson en Millard - voor de gelegenheid gehuld in de Britse nationale kleuren - zagen door stoten naar plaats twee. ‘Closing the gap’ zo luidde de opdracht voor de fel aangemoedigde eilandbewoners, en met nog vijf minuten te gaan kregen koplopers Vanluchene en van den Bogaart bezoek van Brett Wilkinson die een ronde later zelfs de koppositie overnam en die in de slotronden niet meer afstond. 

Vanluchene & vd Bogaart bolden drie tellen later als tweede over de finish, zelf terug op de hielen gezeten door WK-leider Prunier die derde werd. Aan spanning geen gebrek dus in deze eerste manche. Achter de drie koplopers vormde zich alras eveneens een drietal dat streed om plek vier.  Foden-Weinmann beschikten hierbij aanvankelijk over de beste papieren, maar zagen eerst Lielbardis langszij komen, en even later ook de Leferink-boys die uiteindelijk het pleit in hun voordeel beslechtten en vierde werden, voor de Lielbardis-broers die op de finish duidelijk door hun beste krachten heen zaten.  Een ontgoochelde Dan Foden deemsterde finaal zelfs weg naar plek acht, en werd nog voorbij gereden door Hermans –Rietman (zesde) en Sanders-Vincent (zevende) die in de openingsfase de handen meer dan vol hadden met een fel van zich af bijtende Michael Hodges. Hodges zag uiteindelijk in de slotminuten op een steile klim zijn motor de geest geven, en werd gedwongen tot opgave.  Van de LAgemaat en van Hal begonnen aan het karwei op plek vijftien en konden gestadig opschuiven naar een verdiende negende plaats, net voor Grondman en Vincent, die zich vanaf plek zeventien naar voor hadden gewerkt. Wijers-Hoffmann , die in de slotronden nog pech kenden, werden nog veertiende. D. Willemsen en N. Debruyne pakten als zeventiende nog vier punten. Zus Kelly Debruyne, greep er bij haar comeback, als eenentwintigste, nét naast. Voor Tim Prümmer en Patrick Schneider, voor aanvang van de race nog op plek drie in de tussenstand,  waren de druiven zuur : Iets over halfkoers strandde de Duitser, die op dat moment zevende lag, met een kapotte ketting.